Informacje dla nauczycieli

Treść: 

          I. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla uczniów w świetle nowego rozporządzenia.

Podpisane przez Ministra Edukacji Narodowej w dniu 17 listopada 2010r. nowe rozporządzenie dotyczące zasad i sposobów udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w oświacie, kończy trwający blisko rok okres dyskusji, konsultacji i uzgodnień w tym zakresie.

Nowe regulacje prawne rozwijają koncepcję pomocy psychologiczno-pedagogicznej w oświacie, poszerzając kompetencje i zadania szkoły w tym zakresie.

CELEM wprowadzanych zmian jest zapewnienie uczniom pomocy świadczonej „jak najbliżej”, w ich środowisku szkolnym. Dzięki temu pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla uczniów będzie:

  • bardziej dostępna,

  • zindywidualizowana,

  • dostosowana do rzeczywistych (rozpoznanych w szkole) potrzeb ucznia,

  • efektywna (efektywność udzielanej pomocy będzie okresowo oceniana).

Pomoc udzielana uczniowi polegać będzie na rozpoznawaniu i zaspokajaniu jego potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz rozpoznawaniu jego możliwości psychofizycznych, natomiast rodzice i nauczyciele będą uzyskiwać wsparcie w rozwiązywaniu problemów dydaktycznych i wychowawczych.

Działaniami z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej obejmowani będą uczniowie o specjalnych potrzebach edukacyjnych – w rozumieniu rozporządzenia specjalne potrzeby edukacyjne mają zarówno uczniowie:

  • niepełnosprawni lub niedostosowani społecznie;

  • wybitnie zdolni;

  • ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (dysleksja);

  • z zaburzeniami w komunikacji językowej;

  • przewlekle chorzy;

  • będący w sytuacjach kryzysowych lub traumatycznych;

  • zaniedbani środowiskowo;

  • z trudnościami adaptacyjnymi (w związku z różnicami kulturowymi albo w związku z kontynuowaniem nauki w innym systemie edukacyjnym).

     

    II. Pojęcia stosowane w opiniach psychologiczno-pedagogicznych:

Dostosowanie wymagań edukacyjnych w przeciwieństwie do obniżenia wymagań to zastosowanie takich kryteriów egzekwowania wiedzy i umiejętności, które uwzględniają możliwości i ograniczenia, a więc dysfunkcje oraz mocne strony  rozwoju i funkcjonowania dziecka. W praktyce sprowadza się to do obniżenia wymagań w pewnych zakresach, np: ortografii.

Dysleksja rozwojowaspecyficzne  trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci.

Jest to syndrom zaburzeń uczenia się czytania (dysleksja) i opanowania poprawnej pisowni (dysortografia), którym często towarzyszy niski poziom graficzny pisma(dysgrafia). Mogą sie one zmniejszać w wyniku intensywnych ćwiczeń zaburzonych funkcji.

Dysleksjaspecyficzne  trudności w nauce czytania.

Dysortografia –   specyficzne trudności w opanowaniu poprawnej pisowni. Dysortografię  rozpoznajemy u uczniów o prawidłowym rozwoju umysłowym , w przypadkach, gdy trudności występują pomimo znajomości zasad pisowni, braku wad zmysłu i zaniedbania pedagogicznego, a spowodowane są zaburzeniami procesów poznawczych i ruchowych oraz ich współdziałania. Dysortografia należy do zespołu zaburzeń określanego jako „dysleksja rozwojowa”.

Dysgrafiato trudności w opanowaniu poprawnej formy graficznej pisma. Wyraża się w formie zniekształceń strony graficznej pisma, takich jak niedokładności w odtwarzaniu liter, złe proporcje liter w wyrazie, brak połączeń liter, brak należytego odstępu między literami i wyrazami, brak równomiernego i jednolitego położenia pisma, niepoprawne zagęszczenie liter.

Dyskalkulia – to specyficzne zaburzenia rozwojowe zdolności matematycznych, objawiające się kłopotami w wykonywaniu prostych działań, tworzeniu mniej lub bardziej złożonych układów przestrzennych, czy zrozumieniu poleceń w zadaniach napisanych, jak i przeczytanych przez nauczyciela w trakcie sprawdzianu.

Funkcje poznawczezespół procesów, dzięki którym odbieramy informacje z otoczenia oraz stosunki miedzy nimi.

Głęboka dysleksja rozwojowapoważne zaburzenia o specyficznym charakterze w uczeniu się czytania. Najczęściej też występują nasilone trudności w budowaniu wypowiedzi na piśmie, błędy stylistyczne i interpunkcyjne.

Koordynacja wzrokowo-ruchowawspółdziałanie zharmonizowanie funkcji wzrokowych i ruchowych-manipulacyjnych, współpraca oka i ręki. U podstaw leży współpraca analizatora wzrokowego i kinestetyczno-ruchowego.

Nadpobudliwość psychoruchowa – wzmożona aktywność ruchowa i trudności w koncentracji uwagi.

Pamięć mimowolna -  (mechaniczna), zdolność do przyswajania wiedzy w sposób mimowolny, nieuświadomiony.

Pamięć wzrokowazdolność do utrwalania i przypominania informacji wizualnej (zapamiętywania spostrzeżeń wzrokowych) i dzięki temu przyswajania wiedzy. Taki sposób nauki nazywamy stylem uczenia się preferującym zaangażowanie głównie funkcji wzrokowych.

Pamięć słuchowazdolność do utrwalania i przypominania informacji dżwiękowej i dzieki temu przyswajania wiedzy.

Pamięć słuchowa bezpośrednia (pamięć świeża) – pozwala zapamiętywać i natychmiast odtworzyć usłyszany materiał. Pamięć słuchową bezpośrednią wykorzystujemy pisząc dyktanda czy powtarzając za kimś np. numer telefonu. Zdolność zapamiętywania. jest ograniczona do kilkudziesięciu  sekund, potem materiał utrwala się w pamięci długoterminowej lub ulega  zapomnieniu.

Ryzyko dysleksjiobecność symptomów dysharmonijnego rozwoju psychoruchowego dziecka, które zapowiadają wystąpienie dysleksji rozwojowej.

Deficyty rozwojowe inaczej  dysfunkcje parcjalne lub fragmentaryczne zaburzenia rozwoju psychomotorycznego– opóźnienie rozwoju psychomotorycznego, wolniejsze tempo rozwoju określonych funkcji.Parcjalne zaburzenia rozwoju psychomotorycznego obejmują większy obszar czynności. Przykładem jest opóźnienie rozwoju motoryki (dużej, jak i małej) lub zaburzenia rozwoju mowy (mówienia , rozumienia). fragmentaryczne zaburzenia rozwoju psychomotorycznego obejmują mniejszy obszar czynności, np: motoryki rąk lub tylko rozwoju mowy czynnej.

Analiza i synteza ogół czynności dokonywania rozkładu całości na poszczególne elementy składowe oraz scalania tych elementów w całość. Czynności te dotyczą też procesów poznawczych, analizy i syntezy doznań zmysłowych: wzrokowych, słuchowych, czucia, dotyku i ruchu (kinestezji).

Afazjatrudność w używaniu języka mówionego lub w rozumieniu mowy oraz w rozumieniu tekstu czytanego.

Kategoria wpisu: